Οι «πολιτιστικές» εκδηλώσεις του καλοκαιριού…

Δεν υπάρχουν σχόλια

Επαινετή και αξιοπρόσεχτη είναι η πρωτοβουλία των Συλλόγων των χωριών μας να διοργανώνουν το Καλοκαίρι διάφορες «πολιτιστικές» εκδηλώσεις με τις οποίες προσπαθούν να χαρίσουν στους ανθρώπους τους χαρά και διασκέδαση.  Όμως εδώ μπαίνει ένα μεγάλο ερωτηματικό. Ποιο πολιτισμό προσφέρει σε ένα χωριό  μια «πολιτιστική» εκδήλωση, ένα πρόγραμμα, που αντιγράφει εκδηλώσεις αστικών διασκεδάσεων, γεμάτες φαγοπότι, ή τι πολιτισμό προσφέρει στον άνθρωπο ενός χωριού, της υπαίθρου γενικότερα,  μια εκδήλωση , που χρησιμοποιεί μεν τις παραδόσεις του κατά ένα μουσειακό ή φολκλορικό τρόπο, χωρίς όμως να πηγαίνει στο βάθος των παραδόσεων αυτών, χωρίς να τις ερμηνεύει σωστά ;

Και το χειρότερο ακόμη. Τι πολιτισμό προσφέρουν στους κατοίκους του χωριού, οι εκδηλώσεις αυτές όταν καταστρέφουν τα βαθύτερα και ιερότερα βιώματα του;  Κι΄ αναφερόμαστε στις εκδηλώσεις που γίνονται κατά την διάρκεια του 15/Αύγουστου , όπως εκείνες της παραμονής της Μεταμόρφωσης του  Σωτήρα  και της Παναγίας, όπου  βάζουμε το γουρουνόπουλο να  «κλέβει» την βαθύτερη χαρά αυτών των δυο μεγάλων εορτών, βάζοντάς το στην πρώτη γραμμή των εκδηλώσεών μας και όπου με τις  διάφορες «καλλιτεχνικού» είδους βρώμικες πολλές φορές  θεατρικές παραστάσεις, καταστρέφουμε τις «ρίζες» και τις πολιτιστικές παραδόσεις του τόπου μας;

Πέρυσι π.χ. σε προγράμματα εκδηλώσεων των χωριών του τόπου μου (Αρκαδία) δεν διαπίστωσα να έχει διοργανωθεί  μια Παράκληση στη Παναγιά σε κάποιο παλιό εκκλησάκι του. Αυτή την κατανυκτική προσευχή , που μιλάει για τον ανθρώπινο πόνο και δίνει στον άνθρωπο κουράγιο και ανθρωπιά. Η χαρά του ανθρώπου είναι ιερή, όπως και η ψυχαγωγία του, αλλά αυτή η ψυχαγωγία, όπως η λέξη φανερώνει, πρέπει να γίνεται πανηγύρι της ψυχής.

Χρησιμοποιούμε τελευταία πολύ τη λέξη, παράδοση, θέλοντας να δώσουμε σε κάποια εκδήλωση που έχουμε προγραμματίσει μεγαλύτερη έμφαση, όπως «παραδοσιακό γλέντι, παραδοσιακό τραχανά, παραδοσιακό κέρασμα, παραδοσιακή μουσική …». Το θέμα όμως είναι πόσοι απ΄ εμάς που επικαλούμεθα τη λέξη «παραδοσιακό» γνωρίζουμε τι είναι παράδοση, με την ουσιαστική της έννοια, ελέγχοντας τους εαυτούς μας, αν πράγματι τη σεβόμαστε .

Παράδοση είναι η ταυτότητά μας σαν λαός και σαν Έθνος. Δεν είναι δηλαδή ένα αντικείμενο που αγοράζεται και πουλιέται για να βγάλουμε χρήματα. Είναι κάτι πιο σημαντικό και ιερό, που το παραλαμβάνουμε από τους μεγαλύτερους να το χαρούμε, να το χορτάσουμε και στη συνέχεια να το παραδώσουμε στους νεωτέρους .

Η λέξη παράδοση δεν έχει μόνο τη γραμματική της σημασία. Δεν σημαίνει απλά και ψυχρά ότι παραδίδει κάτι, αφού δεν υπάρχει κάποιο αντικείμενο που μπορεί να παραδοθεί.  Είναι ο προφορικός λόγος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Είναι το παραμύθι που λέει ο παππούς στα εγγόνια. Είναι τα έθιμα που συνθέτουν την καθημερινή ζωή μας, συνήθειες που έχουνε γίνει κανόνας στις συμπεριφορές μας. Είναι αξίες ηθικές και κοινωνικές της ράτσας μας. Είναι τα τραγούδια μας, η ενδυμασία,  και γενικά ό,τι προσδιορίζει τον τρόπο της ζωής μας.

Βασίλειος Σκολαρίκος

Σπύρος Τσαρμπόπουλος
Επόμενο άρθρο

Σχετικά Δημοσιεύσεις